692 إنّ اللَّه تعالى حيث خلق الدّاء خلق الدّواء فتداووا . خداوند كه درد را آفريده درمان را نيز آفريده پس دردهاى خويش را درمان كنيد . 693 إنّ اللَّه تعالى حرّم الجنّة على كلّ مراء . خداوند بهشت را بر ريا كار حرام كرده است . 694 إنّ اللَّه تعالى حيّيي ستّير يحبّ الحياء والسّتر فإذا اغتسل أحدكم فليستتر . خداوند باحيا وپرده‌پوش است وحيا وپرده‌پوشى را دوست دارد ، پس هنگامى كه يكى از شما غسل ميكند خود را مستور كند . 695 إنّ اللَّه تعالى حيي كريم يستحيي إذا رفع الرّجل إليه يديه أن يردّهما صفرا خائبتين . خداوند باحيا وبخشنده است وقتي مردى دست‌هاى خود را به سوى أو بلند كرد شرم دارد كه آن را خالى ونوميد باز گرداند . 696 إنّ اللَّه تعالى خلق الخلق حتّى إذا فرغ من خلقه قامت الرّحم فقال مه ؟ فقالت هذا مقام العائذ بك من القطيعة ، قال نعم أما ترضين أن أصل من وصلك وأقطع من قطعك قالت بلى يا ربّ قال فذلك لك . خداوند خلق را بيافريد همين كه از خلقت فراغت يافت خويشاوندى بپا خاست ، خدا گفت چيست ؟ خويشاوندى گفت از قطع رشتهء خويش بتو پناه مىبرم ، خداوند گفت خوب آيا راضى نيستى هر كه ترا پيوند دهد با أو پيوند گيرم وهر كه ترا ببرد از أو ببرم گفت